» باب گفتگو

مقالات ویژه

■ اندونزی؛ سیاستِ نیروی اخلاقی ومبارزه با اقتدارگرایی  ادوارد اسپینال

■ چارچوبی تطبیقی برای تحلیل جنبش‌های دانشجوییِ بین‌المللی  یونگیون گیل و جیمز دِفرونزو


پنجاهمین سالگرد مه ۶۸؛ جنبش‌های دانشجویی در ایران و جهان

[چکیده‌های مقالات]

پنجاهمین سالگرد مه ۶۸؛ جنبش‌های دانشجویی در ایران و جهان

باب گفتگو

مراد ثقفی

نقش جنبش‌های دانشجویی در خلق، تغییر و تنظیم سیاست چیست؟ آیا این نقش عمدتاً به‌واسطة حضور جنبشیِ دانشجویان در فضای سیاسی ایفا می‌شود یا سایر کنش‌های جمعیِ دانشجویان در فضاهای اجتماعی و فرهنگی نیز می‌تواند آنها را مستعدِ ایفای چنین نقشی می‌کند؟ چرا جنبش‌های دانشجویی همواره به نوعی از رادیکالیسم گرایش دارند؟ و چرا همواره در مقایسه با سایر نهادهایی که همین دست نقش‌ها را در جامعه ایفا می‌کنند -چه احزاب و سندیکاها، یعنی نهادهای جامعة مدنی باشند و چه دولت‌ها و حکومت‌ها- در کوتاه مدت در جایگاه نخست قرار می‌گیرند اما در میان مدت به عقب رانده می‌شوند؟ چرا دانشجویان توانِ راه‌انداری جنبش‌های اجتماعی را دارند، اما از پسِ کنترل و هدایت این جنبش‌ها بر نمی‌آیند؟ اینها بخشی از پرسش‌های مهمی هستند که همچنان، یعنی حدود هفتاد سال پس از آنکه قشر دانشجو به عنوان یکی از اقشار اجتماعی به صورت مستقل از سایر گروه‌های اجتماعی در جامعه مطرح شد، همواره موضوع بررسی و تحقیق بوده‌اند.

[متن کامل]



مقالات ویژه

اندونزی؛ سیاستِ نیروی اخلاقی ومبارزه با اقتدارگرایی  

ادوارد اسپینال

در ماه فوریه سال ۲۰۰۴، ریزال نوردین فرماندار استان سوماترای شمالی نشست هیئت‌های اجراییِ سازمان‌های دانشجویی هشتاد دانشگاه کشور را افتتاح کرد. ref(۱) او هنگامِ خوش‌آمدگویی به دانشجویان گفت: «تاریخ ثابت کرده موضع دانشجویان و جوانان همیشه آینده این ملت را تعیین کرده‌است: از ۱۹۰۸ (سوگند جوانان ref(۲))، ۱۹۴۵ (اعلامیه استقلال)، ۱۹۶۶ (اصلاحات)، تا ۱۹۹۸ یعنی زمانی که دانشجویان به عنوان پیشروان اصلاحات ref(۳) شناخته‌ شدند ... در همة ادوارِ تاریخی بیداریِ ملی، جوانان و دانشجویان همواره پیشتاز بوده‌اند. انتخابات سراسری پیش رو در ۲۰۰۴ نیز از این قاعده مستثناء نخواهد بود و دانشجویان نقش تعیین‌کننده‌ای در موفقیت این 'فستیوال دموکراسی' خواهند داشت.» ref(۴)

[متن کامل]



چارچوبی تطبیقی برای تحلیل جنبش‌های دانشجوییِ بین‌المللی  

یونگیون گیل و جیمز دِفرونزو

مقدمه
جنبش‌های دانشجویی متنوع‌اند و طیف گسترده‌ای را شامل می‌شوند، از معترضان به نظام دانشگاهی تا جنبش‌های انقلابی که در فروپاشی حاکمیت‌ها دخیل بوده‌اند. ref(۱) اغلبِ آنها به لحاظ ایدئولوژیک، به چپ مایل‌اند، اما کنشگری دانشجوییِ راست‌گرا هم وجود داشته است، مثل پشتیبانی دانشجویان از جنبش‌های فاشیست و نازی در ایتالیا و آلمانِ دهة ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰. گرچه در دهة ۱۹۶۰، دانشجوها در کشورهای غربی، نیروی سیاسیِ مهمی محسوب می‌شدند، ولی در مبارزات استقلال‌جویانة ملی‌گرا در آفریقا، آسیا، و آمریکای لاتین نیز نقش کلیدی داشتند. ref(۲) مشارکت در کنشگری دانشجویی، برای دانشجوها، پیامدهای شخصی و سیاسی داشته است. به عنوان مثال، مک‌آدام می‌نویسد دانشجویانی که در کنشگری مخاطره‌آمیز حضور داشته‌اند، غالبا در تمام زندگی‌شان، کنشگر سیاسی باقی مانده‌اند. ref(۳)

[متن کامل]